LPEP

Tanda ko ang unang araw na nakita ko ang S20, nagkakahiyaan pa kame. Wala masyadong nag-uusap o nagsasalita maliban na lang kung tatanungin kami nung LAMBS na assigned sa amin.

at sino bang makakalimot ng:

Counter strike moments ng s20? Kahit na maaga ang uwi, hindi talaga uuwi para makapaglaro lang. Nasuspend na ang klase dahil bumabagyo, laro pa rin.

counter strike?

Sino ang makakalimot sa napakasayang SMX convention para sa basicon?

na kinailangan nating gawan ng reaction paper?

SMX

Eh yung Dark Night sa MOA?

dark knight? dark knight?

habang hinihintay si Li.

eh yung naging lalaki ako nung PERSEF1?

PERSEF

eh yung overnight namin kina crissa para sa basicon case study at project sa LBYMATC?

overnight

o yung 1st time ko na makaupo sa agno? (ahuh. unang beses yan, maniwala man kayo o hindi. HAHA)

AGNO

eh yung mga ‘PRACTICE’ sa P.E?

"PRACTICE"

eh yung mga…. (sinong laging nasa pic?)

isyu?

HAHA! MAHAL KO ANG S20! AT MAMIMISS KO TALAGA KAYOOOOOO! SERYOSO YON!.

THE BEST ANG S20! SERYOSO YUN.

magkahiwalay-hiwalay man tayo, wala sanang magbago. Sana pag nagkita sa gox, magpansinan pa rin tayo. Hindi ko kayo malilimutan. I love you guys.

MANILA, Philippines: A Philippine House of Representatives committee, dominated by President Gloria Macapagal Arroyo’s allies, threw out an impeachment bid against her Wednesday and vowed to stick to a one-year ban on other such attempts.

The House Justice Committee dismissed a complaint against Arroyo over alleged corruption and betrayal of public trust on a technicality for “lack of substance” — the third year in a row that they have saved her from an opposition-led impeachment attempt.

A left-wing group, Bayan, vowed to question the ruling before the Supreme Court and to continue with street protests aimed at pressuring her to step down.

Pro-Arroyo lawmakers on the committee voted 43 to 1 to dump the impeachment complaint in a public hearing that was held a day after a bomb attack killed a congressman and two other people at an entrance to the Congress building.

Seven opposition lawmakers boycotted the vote, accusing pro-Arroyo counterparts of railroading proceedings to defeat the complaint.

“It is bereft of the requisite ultimate facts,” Justice Committee Vice Chairman Edcel Lagman said of the complaint. “It is inordinately bare, like a centerfold which may excite but does not excel.”

Lagman, a staunch Arroyo backer, said the committee would no longer entertain any other impeachment bid, including one filed by left-wing groups Monday, because of a law that bars more than one complaint against the president each year.

Arroyo’s spokesman, Ignacio Bunye, welcomed the decision and urged opposition groups to refocus their efforts on vital economic issues.

The complaint had linked Arroyo’s administration to corruption that allegedly surrounded a major Chinese telecommunications contract. Arroyo scrapped the deal after a losing bidder told a Senate inquiry that bribes were offered to ensure approval of the project. Arroyo’s husband also was promised a huge kickback, the bidder claimed. Arroyo’s husband has denied receiving any kickbacks.

Arroyo has survived two other impeachment attempts in the past two years, including one that accused her of rigging the 2004 presidential election with the help of a top elections commissioners and loyal generals. She has denied any wrongdoing, but has refused to explain the accusations in detail.

Dominant opposition members of the Senate, meanwhile, opened a public investigation into allegations that Arroyo’s key allies bribed several House members and governors to ensure support for her as she faced new impeachment complaints.

The bribery allegations surfaced when two provincial governors said they each received 500,000 pesos (US$11,360; €8,000) from unidentified officials after meeting Arroyo at her presidential palace last month. Arroyo’s office denied handing out the cash.

Ito ay pang-apat na impeachment complaint na para sa ating Pangula. Minsan, nakakapagtaka kung bakit laging ganito ang kinalalabasan ng mga impeachment trial laban kay PGMA. Minsay ay nagtatanong tayo kung tama ba ang naging desisyon ng senado. Kung matiwasay ba ang nangyayaring hearing o may mga ‘under-the-table’ deals na nangyayari. Ano nga ba muna kasi ang nangyari? Ang complaint na ito ay inihain dahil sa ZTE broadband deal. Sinasabi na dahil dito, isa na itong ground para makapaghain ng impeachment complaint kay PGMA dahil sa “betrayal of public trust“. Ngunit, katulad ng maraming attempt na patalsikin ang pangulo, nabasura nanaman ang complaint. Apektado dito ang bawat Pilipino na nagbabayad ng buwis at nagbabayad sa gobyerno kaya dapat, binibigyan din ng pansin ang kagustuhan natin. Dapat ay pakinggan ng gobyerno ang mamamayan, gawin ang dapat gawin, gawin ang mas makabubuti sa nakararaming Pilipino. Sa ngayon, walang solusyon sa ganitong problema, ngunit sana ay makuha nito ang pansin ng mga nasa posisyon na pakinggan ang bayan at ayusin ang kanilang trabaho.

Santiago bares new PNP fund scam

By Michael Lim Ubac
Philippine Daily Inquirer
First Posted 04:15:00 11/16/2008

MANILA, Philippines—The Senate on Saturday stumbled on another alleged fund diversion scam in the Philippine National Police (PNP), this time involving the budget for the annual recruitment of new police officers.

Sen. Miriam Defensor-Santiago said this “PNP recruit scam” may have cost the government an estimated P700 million since 2005.

Santiago, chair of the foreign relations committee, said this budget allocated by Congress every year was a source of corruption and even “pabaon” (going-away present) for police generals who are about to retire.

Funds not used for new recruits

Santiago raised this issue during the questioning of retired police comptroller Eliseo de la Paz at the Senate hearing yesterday during its investigation into the “euro generals” controversy.

As Santiago told it, part of the budget for salaries of new recruits is never used because no hiring is done for perhaps six months. The money is not returned to the national coffers and goes to the underground retirement fund, she said.

She said the PNP is given the full budget from January to December to recruit young trainees for the organization.

“But they never [hire] these trainees until after six months or even one year. And they do not return the money, either,” she said.

Slush fund

“They keep [the money] for themselves in the PNP. I have estimated that from the year 2005 up to let’s say 2010, that would amount to nearly P700 million, just for one fund alone. What other secret funds in the PNP [do] they keep at their own disposal and exercise full discretion over?” said Santiago.

She theorized that the PNP may have declared these unused funds as savings and purportedly realigned them for “another legitimate purpose.”

“But it could be a slush fund, an unknown secret fund from which they withdraw for personal reasons and for devious purposes,” she said.

According to Santiago, it was the usual practice in the police and military service that generals who are about to retire are secretly given additional money on top of the retirement benefits allowed by law.

The retiring PNP or Armed Forces chiefs usually expect junior officers to come up with a separate “underground retirement fund” for them.

“That’s their going-away present. PMAyers know that,” she said, referring to graduates of the Philippine Military Academy.

Santiago said that aside from unused funds from the previous year’s budget, the PNP has other sources of funds.

Patrons

“They collect from their own patrons. In the PNP, from drug lords, jueteng lords and whoever they are protecting. Millions [of pesos] are given to them. For example, I am told that the AFP chief is given P50 million. So I suppose it must be with the PNP chief,” she said.

Police Chief Supt. Tomas Rentoy III, chief of the PNP budget division, explained that at the end of the year, the unutilized funds for recruitment can be requested from the budget department to be earmarked for “payment of back-earned pensions, reimbursement and other allowances [of retired PNP members] which are not included in our budget.”

He could not say how much was allocated this year for the recruitment of new officers.

Santiago noted that every recruit is paid an average of P15,000 a month, or about P180,000 a year.

P623M unaccounted for

So if there are 3,500 recruits for the period from 2005 to 2010, she said the PNP has unspent funds amounting to P623 million.

“Here we’re talking of a P7-million scandal, [but] we have a fund of P623 million unaccounted for. Where does this money for policemen go? My theory is that this fund becomes secret PNP fund,” she said.

She said this secret fund could be a ready source of travel allowances and money-laundering.

Santiago said the fact that De la Paz did not spend any portion of the P6.9 million showed that there was no intention to spend it for contingencies, as the PNP claimed.

“It’s possible that you planned to go to Swirzerland to deposit it into your account or that of your superiors,” she told De la Paz.

Ayan ay ibinalita ng Philippine Daily Inquirer tungkol sa sinasabi ni Senator Miriam Defensor Santiago tungkol sa isang “PNP retirement fund”. Sinasabi dito na ang mga nagreretire na daw na heneral ng PNP ay may mga ‘pabaon’ mula sa mga jueteng lords, drug lords, at mga matataas na opisyal na kanilang prinoprotektahan. Isa itong mahalagang talakayin dahil kung totoo man ito, dapat na itong mabigyan ng mabilisang solusyon. Dapat malaman ito ng bawat pilipino na lubos na maaapektuhan nitong isyu na ito. Sa katotohanan, lahat ay apektado. Apektado ang mga kabataan dahil sila ang maaaring mabiktima ng mga drug lords na sinasabing prinoprotektahan, apektado ang mga magulang dahil anak nila ang pinupuntirya ng mga protektadong drug lords na ito, at apektado ang bawat Pilipino dahil pera natin ang ginagasta sa retirement fund na ito. Totoo man o hindi ang balita na ito, sana ay mabuksan ang mata ng mga nasa posisyon, ang Malacanang, sa nangyayaring kabalastugan sa pulisya. Gawan sana nila ng paraan upang malinis ang pangalan ng PNP dahil sa bawat Pilipino, meron pa ring isang pag-asa na may mga matitino pa rin na mga pulis na natitira sa ating pulisya.

De La Hoya at Pacquiao

Ngayon ko lang napansin, ang gwapo ni De La Hoya kapag hindi siya bugbog sarado. Malayong malayo ang mukha nya dyan sa poster na yan sa mukha nya nung pagkatapos ng laban nila ni Pacquiao:

Mukha ng isang talunan

Sumasang-ayon ba kayo sa akin? )

Panalo man sa loob ng ring si Pacman, mas gwapo pa rin si De La Hoya paglabas ng ring. Kapag hindi boxing ang paguusapan, I’m with De La Hoya. I like him in tux.

De La Hoya in Tux o Manny In Tux?

De La Hoya ako.

MATA

halos ganyan yung mata nung isang araw, syempre walang pasa at hindi naman ganyan kagrabe. Pero maga siya at nagjojoke pa nga ako na kamukha ko na si De La Hoya pagkatapos ng laban nila ni Manny Pacquiao. Totoo naman eh, para akong binugbog.

Nagsimula itong isang napakasayang bakasyon nito ng isang gabing nagkayayaan ang lahat ng kapatid ng nanay ko na magpunta sa Baguio para makapagsaya naman kame at makapagsama-sama ang buong angkan. Kaya isang gabi, nagkita-kita ang lahat sa bahay ng tita ko, upang doon simulan ang convoy. Tanda ko pa ang dami ng sasakyan noong gabing yon, siyam kasi silang magkakapatid at kasama pa ang bawat pamilya ng siyam na ito. Ang dami ng mga chips at unan noon sa bawat sasakyan, para daw kung may magutom o kaya naman ay may antukin, may pwedeng makain at matulugan. Mapalad ako dahil napunta ako sa sasakyan kung saan ang mga kasama ko ay ang mga pinsan na halos ka-edad ko lang, sa matuwid sa generation ko. Binalak namin na hintayin ang pagsikat ng araw ngunit sa kasamaang palad, kameng lahat ay nakatulog, maliban na lang sa drayber. Masamang-masama ang loob ko noon dahil nasayang ang pagkakataon namin. Nang ako ay magising, nasa isang gasolinahan kame noon, naguusap sila tungkol sa isang ‘bastos’ na drayber na nag “cut” daw samin at muntik na daw kame madisgrasya. Hanggang ngayon ay hindi ko pa rin alam kung ano ang eksaktong kwento non.

Nang kami ay dumating sa Baguio, una naming pinuntahan ang hotel na aming titirahan sa aming buong pamamalagi don.  Nang makuha namin ang susi namin, ang unang tiningnan ko ay kung may heater ba sila, aisip ko kasi kung gaano na kalamig pag naligo ako, eh nilalamig na nga ako noong tuyo pa ako, paano pa kaya kung basa na ako. Dahil sa napagod na yung mga nagmaneho, nagdesisyon kame na huwag na muna mag-ikot at isa-bukas na lang ito. Kinabukasan nagpunta kame sa Burnham Park, sumakay kame sa bangka don. Takot na takot ang kapatid ko dahil baka daw lumubog kame. Nakakatawa talaga ang experience na yon. Pagkatapos noon, napagdesisyunan namin na sumakay ng kabayo. Yung mga nakakatanda kong pinsan ay nakasakay na sa kabayo at nagsisimula ng umalis noong ako ay nagdesisyon na sumama din. Ang tagal ko pa bago makaalis dahil pinilit ko pa ang duwag ko na kapatid na sumama na din, kaso duwag talaga siya nung mga panahon na yun, kaya mag-isa akong humabol sa convoy ng mga kabayo. Tanda ko na medyo malayo pa rin sila non nung biglang umulan, kaya dinala muna kame sa isang lugar kung saan pwede kame magpatila ng ulan. Pagdating ko don, bigla akong tinanong ng nakatatanda kong pinsan kung bakit daw ako andoon, tumawag paa ang nanay ko sa kanila upang tanungin kung kasama nila ako at sinabi daw nya na hindi. Ang buong akala daw ng nanay ko, nawawala na ako. Nang dumating tuloy siya, niyakap nya ako ng sobrang higpit at halos hindi na ako pakawalan sa tabi nya. Dahil sa insidente na ito, at dahil umuulan na nga, bumalik na kame sa hotel. Pagkabalik namin, hindi namin maiwasan na mapagkwentuhan ang nangyari. Halos mawalan daw ng bait ang nanay ko nung akala nya nawawala na ako, nagtatakbo daw siya noon, habang sumisigaw ng, “Yung anak ko nawawala! yung anak ko nawawala!” Hanggang ngayon, kapag tinanong mo yung mga pinsan ko at tita ko, hindi pa rin nila nakakalimutan yung insidente na iyon. Kinagabihan, kumain kame sa labas dahil nga iyon na ang huling gabi namin na mamamalagi sa Baguio. Pagkatapos namin kumain ay naglaro kame ng bowling. Ang saya non dahil kahit hindi marunong ay pinaglalaro pa rin nila kame. Ayos lang sa kanila kahit yung mga bola namin ay napupunta sa gilid. Pagkatapos non ay nagdesisyon na kame na bumalik sa hotel at matulog.

Kinabukasan, ang huling araw namin sa Baguio, ay maaga akong nagising. Pagkabangon ko, nagising na din ang nanay ko at niyaya nya ako na maglakad lakad sa labas ng hotel. Naalala ko pa non na natuwa ako dahil habang nagkwekwentuhan kame, nakikita ko na may usok na lumalabas sa bunganga ng nanay ko. Ang galing talaga non. Namangha pa ako nung time na yon. Pagbalik namin sa hotel, halos gising na din ang lahat at napagusapan namin na dadaan muna kame sa ‘The Mansion’ bago umuwi.

The Mansion

Nung makarating kame sa The Mansion, ang daming tao na gusto magpapicture don sa lugar kaya naghintay pa kame na pwede na din kameng magpapicture. Tanda ko pa noon, ang tingin ko sa kanya, parang Malacanang o di kaya naman ay White House. Di ko din alam kung bakit ganon, pero dala na rin siguro ng kabataan ko nung mga panahon na yun, wala pa akong masyadong alam. Pagkatapos namin bisitahin ang lugar na ito, sumakay na kame sa kotse at nagsimula ng umuwi.

Kung tatanugin ako kung bakit ito ang pinili ko? Siguro kung iisipin mong mabuti, masarap magpunta talaga sa Baguio, lalo na tuwing summer. Kung hahayaan mo mag-enjoy ang sarili mo, maaari talagang maging isang kakaibang experience ang makuha mo sa Baguio. Masaya sa Baguio, lalo na kapag kasama mo ang pamilya mo. Kaya ako, sa Baguio ko naranasan ang isa sa mga pinakamasayang alaala ko kasama ang buong angkan sa mother side. Dito kame sobrang nabuo, dito yung last na masasabi kong buo ang angkan, umalis na kasi ang tito ko, kasama ng pamilya nya, papuntang Canada matapos ang summer na ito. Hinding hindi ko to makakalimutan, at hindi hindi ko din ito ipagpapalit sa kahit na ano pa man sa mundo.

Jologs

Ang pelikulang Jologs na idinerekta ni Gilbert C. Perez ay tungkol sa magkakarugtong na buhay ng bawat tao. Ipinararating nito sa mga manunuod sa pamamagitan ng isang kwento kung saan ipinakita ang iba’t ibang problema ng mga kabataan at kung papaano naapektuhan ang bawat isa sa mga desisyon na ginawa ng isang tao.

Nagsimula ang kwento kay Ruben, na isang anak ng mayaman na kongresista ngunit hindi siya nito kinikilala bilang isang anak. Si Ruben ay natanggalan ng scholarship sa kanyang pinapasukan na eskwelahan dahil nalaman na anak mayaman pala siya. Dito unang nakita si Joan na kasintahan ni Kulas na kaibigan ni Ruben. Sila ay nagaway at naghabulan hanggang sa makatakas si Ruben ng wala pa ring pera. Dito naman ipinakita si Mando, na ginampanan ni Diether Ocampo, na isang security guard sa pinagtatrabahuhang coffee shop ni Ruben na pagaari ni Trigger. Si Mando ay iniwan ng kaniyang kasintahan na si Chona na kanyang inampon at tinanggap ng ito ay nagbubuntis sa anak ng ibang lalake. Nang manganak na si Chona ay iniwan nya ang kanyang anak kay Mando upang umalis muna at magtrabaho sa Japan. Ngunit hindi maganda ang kinalabasan nito sapagkat nahabol pa rin si Chona ni Mando sa airport at ibinalik sa kanya ang kanyang anak. Dito nagdesisyon si Chona na ipadala na lang ang anak kay Cher. Dito naman nagtagpo ang landas ni Trigger at ni Cher nang minsang niyaya ni Trigger si Cher na sumakay at sumabay na sa kanya. Ngunit sinuwerte si Cher dahil nakuha nyang makatakbo mula kay Trigger at kay Cher.

Maraming problema ng kabataan at marahil ay ng iba pang magaasawa ang nabigyang pansin dito. Isa sa mga ito ay ang problema ni Ruben sa kanyang tatay. Marami sa panahon ngayon na iniiwan o itinatakwil na ng sariling tatay at dahil dito ay nagdedesisyon sila na gumawa ng masama. Isa pang problemang binigyang pansin ay ang diskriminasyon laban sa mga bakla kung saan ipinapakita dito na iba ang tingin ngayon ng mga tao sa mga bakla na tulad nila. Isa rin sa mga problema na aking napansin at hindi talaga sinasang-ayunan ay yung nangyari kina Dino at Fay kung saan isinawalang bahala na lang ni Fay ang kanyang pinaniniwalaan upang sa isang sandal ng kaligayahan. Masasabing maganda na binigyan nila ito ng pansin ngunit kung pagiisipan mabuti ay hindi nito masyadong binigyan ng malalim na pagtukoy ang mga problema na ito, may mga mali na itinuturo sa mga kabataan at may mga problema na hindi kailanman naresolba sa kwento.

Kung aking irarate ang pelikula na ito, marahil ay hindi ko ito bibigyan ng mataas na rating dahil hindi ko nagustuhan kung paano nila tinapos ang kwento noong pelikula. Madaming hindi nasagot at madaming maling naituro at naipasok sa utak ng mga kabataan. Hindi rin talaga maganda na ang pelikula na ito ay puwedeng panuorin ng mga kabataan na may edad 14 pataas dahil tinalakay nito ang mga isyu na sa palagay ko ay hindi pa dapat malaman ng isang bata na may edad 14 na taon pa lamang.

]]> http://pauladaella10814124.wordpress.com/2008/12/11/rebyu-ng-isang-pelikula-jologs/feed/ 0 pauladaella10814124 jologs1 http://pauladaella10814124.wordpress.com/2008/12/11/rebyu-ng-isang-pelikula-a-walk-to-remember/ http://pauladaella10814124.wordpress.com/2008/12/11/rebyu-ng-isang-pelikula-a-walk-to-remember/#comments Thu, 11 Dec 2008 15:20:24 +0000 pauladaella10814124 http://pauladaella10814124.wordpress.com/?p=12 ]]>

A Walk To Remember

Ang pelikulang A Walk to Remember ay batay sa librong isinulat ni Nicholas Sparks. Ang pelikulang ito ay may malalim na kwento, mapupulutan ng aral, at higit sa lahat ay nakakaiyak. Malungkot ito sapagkat sa dulo ay may mamamatay na karakter.
Ito ay tungkol sa isang rebeldeng lalake na si Landon Carter. Siya ay napilitan sumali sa isang spring musical bilang isang parusa nang siya ay muntikan nang makapatay ng isang kaibigan. Dito naman pumasok si Jamie Sullivan, isang babae na malalim ang pananampalataya sa Diyos, walang pake sa iniisip ng iba, may mabuting kalooban at may isang malubhang karamdaman. Nakuha si Landon at Jamie para gumanap ng bida sa spring musical, at dito nagsimula nakilala ni Landon si Jamie ng lubusan. Sa una ay ikinahihiya pa ni Landon si Jamie sapagkat si Landon ay sikat at si Jamie naman ay pinagtatawanan ng mga tao at ‘weird’. Ngunit, hindi naiwasan ni Landon na mapaibig kay Jamie sapagkat siya ay kakaiba, binigyan niya ang buhay ni Landon. Nakipagaway pa si Landon sa kanyang sikat na barkada noong pinahiya at pinagtawanan nila si Jamie. Makikita mo ang pagbabago ni Landon simula ng siya ay mapaibig ni Jamie. Ngunit, isang araw, inamin ni Jamie kay Landon na siya ay may Leukemia at maaari ng mamatay dahil hindi na nagrerespond ang kanyang katawan sa gamot. Bago mamatay si Jamie, sila ay nagpakasal muna ni Landon at matapos ang tatlong buwan, namatay na si Jamie. Kahit ganon pa man, matapos ang maraming taon, si Landon ay muli’t muli pa ring binabalikan ang mga alaala nila ni Jamie.

Ang kuwento ng pelikula ay napakalungkot sapagkat namatay si Jamie kung kailan nagmamahalan na sila ni Landon. Napakaganda ng kuwento niya dahil ipinakita dito ang kuwento ng isang babae kung saan siya ay natutong magmahal sa unang pagkakataon ngunit dahil sa takbo ng tadhana ay hindi niya naranasan ang magmahal at mahalin ng matagal. Sa realidad, ang karamihan sa mga babae ang nagnanais na maranasan din ang mga naranasan ni Jamie sa pelikula, sino ba naman ang hindi mangagarap na magkaron ng isang bituin na nakapangalan sa iyo? Makahanap ng lalaki na hindi ka iiwan kahit na tinalikuran na sya ng kanyang mga kaibigan, lalaking gagawin ang lahat upang matupad ang mga nais mong gawin, at ang lalaking magpapakasal sayo kahit na alam nyang pwede ka nang mamatay ano mang oras.

Kahit na malungkot ang kuwento ng pelikula, nakakatuwa na hindi ito katulad ng mga ibang storya na tungkol sa pag-ibig. Kadalasan kasi ay puro masasayang wakas ang mapapanuod na storyang pag-ibig sa ngayon, laging nagkakatuluyan sa huli ang mga bida. Makabuluhan ang plot nito at maraming mapupulot na aral mula sa kuwento nito. Maganda ang pagkakasulat ng iskript ng pelikula dahil nadadama ng mga manunuod yung mga sinasabi ng mga aktor at aktres sa pelikula. Nakadagdag pa dito ang pagpili ng mga kanta ng isinama sa soundtrack ng pelikula. Isa na dito ang ‘Only Hope’ na kinanta ni Jamie sa spring musical, ito ay matatawag na isa sa mga highlight ng pelikula. Nakakabilib ang palabas na ito sapagkat maganda ang cinematography, ang pagkakaedit ng bawat eksena, at ang pagkakaplano ng kanyang pagkakasunod sunod. Ngunit kung iyong papanuoring mabuti, may mga mapapansin kang hindi pagkakaisa ng eksena, may mga eksena na bigla na lang may mawawalang bag, o kaya maiiba ang suot ni Landon. Ito yung mga nakalusot o kaya naman ay pinabayaan na lang ng direktor sa pagaakala na walang makakapansin nito, ngunit kung panunuorin mo ang pelikula ng ilang ulit, ito ay magiging kapansin pansin na. Kung susuriing mabuti, ang A Walk to Remember ay isang napakagandang pelikula na mapupulutan ng aral, at makakapaghatid ng tuwa at lungkot sa mga manunuod. Ito ay isa sa mga pelikulang makakapagiwan ng tatak sa puso ng isang manunuod.

Ang lungkot talaga. Tanda ko pa, sobrang badtrip ako non. Hindi ko alam kung bakit. Marahil ay may namimiss ako nung mga panahon na yun. Hindi ikaw, Hindi talaga ikaw. Namimiss ko siya. Asar na asar ako nun. Hindi ko kasi siya makausap, hindi ko siya pwedeng kausapin. DAHIL SAYO! oo, DAHIL SAYO!!! kung hindi dahil sayo, nakapagusap sana kami nun. Hindi pa sana ako ganon nalungkot. Ang hirap dahil ang pakiramdam ko nun ay yung kayang kaya ko siyang abutin, kausapin… ngunit di ko magawa ng dahil sayo. Bibitawan na dapat kita, ngunit naalala ko ang usapan namin na hindi kami maguusap hangga’t may isang ikaw. Gustong gusto ko na sirain ang usapan namin, gusto ko na mag give up pero dahil sa tingin ko na yun ang gusto nya habang may isang ikaw, hindi ko ginawa. Akala ko doon siya sasaya.

Pero ngayong wala ka na. Nakakapag-usap na kame. Nahirapan din daw siya dahil sayo. Parehas kameng nahirapan ngunit pinabayaan lang namin, hindi kame gumawa ng paraan. Pwede naman na may isang ikaw at kasama ko siya di ba? Maiintindihan mo naman, hindi ba?

Ngayon, nahanap ko na ang sagot kung bakit ka dumating. Kinailangan mo dumating upang magbigay daan sa isa pang mas maganda na araw. Hindi ka maiiwasan, kahit ano man ang gawin namin. Parte ka ng buhay ng bawat tao. Maaring malungkot ako dahil sayo, pero alam ko, nagpasaya ka ng ibang tao. Madaming sumaya ng dahil sayo. Kinailangan mong dumating upang iparealize sa amin na mahirap kapag nawala ang isa’t isa. Salamat sayo, dahil ngayon alam ko na kung gaano siya kaimportante sa akin, ngunit hindi na kita kailangan. Hindi ko na kailangan ng katulad mo. Naway ikaw na ang huling ‘December 7′ na dumating sa buhay ko.

Hindi talaga kita makakalimutan…. December 7, 2008 dahil isang araw ka na nagiwan sa akin ng matinding lungkot, ngunit nagparealize sa akin ng isang napakaimportanteng bagay. Salamat sayo, ngunit paalam December 7. Hindi na kita kailangan.

Manny Pacquiao

Sinimulan ko ang aking araw kasama ang Panginoon, nagsimba kame sa 8 am service sa CCF Alabang. Madalas kameng nagsisimba doon ng ganon kaaga para maaga din kame matapos at makapagsimula na sa mga dapat tapusin sa araw na iyon. Madalas na kakaunti lang ang tao dahil karamihan ng mga miyembro ng CCF ay sa 10 am service pumupunta, ngunit ngayong araw na ito ay hindi gaya ng maraming araw ng Linggo. Halos mapuno ang service room ng CCF, maraming mga taga 10 am service ang nagpunta ng maaga upang makanood ng laban ni Manny at ni Oscar pagkatapos ng service, miski ang tito ko na laging 10 am ang pinupuntahan ay nagsimba ng maaga. Sabi nga ng pastor, napansin din daw nya na ang daming tao at biniro pa kame na hindi daw nya tatapusin ang kanyang message at deretso na daw kame hanggang 2 p.m.  Natawa na lang ako kasi, tama siya at talagang napansin pa nya.

Tumigil ang buong Pilipinas kaninang tanghali nung magsimula na ang laban ni Manny Pacquiao at ni Oscar De La Hoya. Masasabing isa ito sa mga lubos na hinintay ng bawat Pilipino na may hilig sa boxing. Natutuwa ako dahil sa mga pagkakataon na ganito makikita ang pagiging makabayan ng isang Pinoy. Ito yung panahon kung kailan makikita mo na nagkakaisa ang bawat Pinoy, kung kailan makikita mo ang mga Pilipino na isinisigaw sa buong mundo na sila ay Pilipino at kababayan nila ang lumalaban sa ring na iyon.

Aminin man natin o hindi, may mga pagkakataon na ayaw natin na matawag na ‘Pinoy’. Ngunit sa mga ganitong pagkakataon natin nasasabing, ‘Pinoy ako’ at hindi ko ito ikanakahiya. Aminin mo na!! minsan lang naman eh.. )

Isa ito sa mga pagkakataon kung kailan nasasabi ko na.. I’m

Salamat Manny Pacquiao. Binigyan mo nanaman ng karangalan ang ating bansa. Mabuhay ka! Itinaas mo nanaman ang bandila ng Pilipinas.

Iwagayway mo ang bandila, Manny.